ΕΝΟΤΗΤΑ 1.
| |||||||||||||||||||||||
| enothta1-xronikes_antikatastaseis.doc |
| enothta1-rimata.doc |
| enothta1-epanaliptiko_1.doc |
| enothta1-askiseis.doc |
| enothta_1-basiko_lexilogio.doc |
| enothta_1-epanaliptiko.doc |
| enothta1-test.doc |
| enothta1-epanaliptiko.doc |
| enothta1-epanalhpsh.doc |
| enothta1-askhseis_epanalipsis.doc |
| enothta_1-ai-e.doc |
|
|
|
ΜΙΑ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΜΟΥ
Είστε ένα από τα ζωάκια που γλίτωσαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές που παρακολουθήσαμε παραπάνω. Γυρίζετε στο δάσος, στο σπίτι σας και αντικρίζετε τις εικόνες της καταστροφής. Γράψτε σε 10-15 σειρές τα συναισθήματα που νιώθετε.
ΕΝΟΤΗΤΑ 2.
| |||||||||||||||||||||
| enotita_2-aitiologikes_protaseis_teoria.doc |
| enotita_2-epanaliptiko_3.doc |
| enotita_2-_epanaliptiko.doc |
| enotita_2-_epitheta_se_is-is-es.doc |
| enotita_2-epanaliptiko_4.doc |
| enotita_2-askiseis_epanalipsis.doc |
| enotita_2-_basiko_leksilogio.doc |
| enotita_2-_basiko_leksilogio_mikro.doc |
| enotita_2-epanaliptiko1.doc |
| enotita_2-prostaktiki_aoristou.doc |
ΕΝΟΤΗΤΑ 4.
| |||||||||||||
| enotita_4_basiko_leksilogio.doc |
| enotita_4_epanaliptiko_1.doc |
| enotita_4_epanaliptiko.doc |
Άργος, ο σκύλος του Οδυσσέα!
Αυτά καθώς λαλούσανε κι ανάμεσό τους λέγαν,
σκυλί που κοίτουνταν, τ' αυτιά και το κεφάλι ορθώνει,
ο Άργος, που ο αντρόψυχος Δυσσέας τον είχε θρέψει,
όμως δεν τόνε χάρηκε, γιατ' είχε φύγει εκείνος
στη Τροία τότες την ιερή· σ' άλλους καιρούς οι νέοι
τον παίρνανε, να κυνηγούν λαγούς, ζαρκάδια, γίδια.
Τώρα, π' ο αφέντης έλειπε, τον άφηναν πεσμένο
στην σωριασμένη την κοπριά βοδιών και μουλαριώνε,
που ομπρός στη θύρα απλώνονταν, κι οι παραγιοί αποκείθε
την σήκωναν και κόπριζαν τους κήπους του Οδυσσέα.
Απάνω αυτού κοιτότανε τσιμπουριασμένος ο Άργος.
Και τώρα, άμα μυρίστηκε σιμά τον Οδυσσέα,
γοργοσαλεύει την ουρά, τ' αυτιά του κατεβάζει,
μα πιο κοντά του αφέντη του δεν μπόρειε να ζυγώση.
Γύρισ' αυτός την όψη του και σφούγγισ' ένα δάκρυο
κρυφό με τρόπο, κι ύστερα τον πιστικό ρωτούσε·
«Μεγάλο θάμα, στην κοπριά να μνήσκη τέτοιος σκύλος·
όμορφος σκύλος, μα άραγες νά 'ναι και γοργοπόδης
κοντά στην τόση του ομορφιά, για νά 'ναι δα από κείνους
που στα τραπέζια στολισμό τους έχουν οι αφεντάδες;»
Κι εσύ, Εύμαιε χοιροβοσκέ, του απολογήθης κι είπες·
«Είν' εκεινού που απέθανε στα ξένα αυτός ο σκύλος.
Αν ήταν έτσι στο κορμί, και στα έργα του σαν τότες
που ο Οδυσσέας τον άφησε κινώντας για την Τροία,
τότες θα κοίτας δύναμη και γληγοράδα, αλήθεια.
Αγρίμι δεν του ξέφευγε μες στα βαθιά του λόγγου,
κάθε κυνήγι, που έβγαζε στ' αχνάρια μαθημένος.
Μα παθιασμένος τώρ' αυτός, ο αφέντης του στα ξένα
χαμένος, και δε νοιάζονται γι' αυτόν εδώ οι γυναίκες.
Κι οι δούλοι, σα δε βρίσκεται ποπάνω τους αφέντης,
δουλειά να κάμουνε σωστή δε θέλουνε πια τότες·
τι παίρνει τη μισή αρετή του ανθρώπου ο βροντορίχτης
ο Δίας, άμα της σκλαβιάς η μαύρη τού 'ρθη μέρα.»
Αυτά σαν είπε, στα λαμπρά παλάτια μέσα μπήκε,
και πήγε τους καμαρωτούς μνηστήρες ν' ανταμώση.
Όμως τον Άργο θάνατος μαύρος κι αχνός τον πήρε,
σαν είδε τον αφέντη του, στα είκοσι χρόνια απάνω.
σκυλί που κοίτουνταν, τ' αυτιά και το κεφάλι ορθώνει,
ο Άργος, που ο αντρόψυχος Δυσσέας τον είχε θρέψει,
όμως δεν τόνε χάρηκε, γιατ' είχε φύγει εκείνος
στη Τροία τότες την ιερή· σ' άλλους καιρούς οι νέοι
τον παίρνανε, να κυνηγούν λαγούς, ζαρκάδια, γίδια.
Τώρα, π' ο αφέντης έλειπε, τον άφηναν πεσμένο
στην σωριασμένη την κοπριά βοδιών και μουλαριώνε,
που ομπρός στη θύρα απλώνονταν, κι οι παραγιοί αποκείθε
την σήκωναν και κόπριζαν τους κήπους του Οδυσσέα.
Απάνω αυτού κοιτότανε τσιμπουριασμένος ο Άργος.
Και τώρα, άμα μυρίστηκε σιμά τον Οδυσσέα,
γοργοσαλεύει την ουρά, τ' αυτιά του κατεβάζει,
μα πιο κοντά του αφέντη του δεν μπόρειε να ζυγώση.
Γύρισ' αυτός την όψη του και σφούγγισ' ένα δάκρυο
κρυφό με τρόπο, κι ύστερα τον πιστικό ρωτούσε·
«Μεγάλο θάμα, στην κοπριά να μνήσκη τέτοιος σκύλος·
όμορφος σκύλος, μα άραγες νά 'ναι και γοργοπόδης
κοντά στην τόση του ομορφιά, για νά 'ναι δα από κείνους
που στα τραπέζια στολισμό τους έχουν οι αφεντάδες;»
Κι εσύ, Εύμαιε χοιροβοσκέ, του απολογήθης κι είπες·
«Είν' εκεινού που απέθανε στα ξένα αυτός ο σκύλος.
Αν ήταν έτσι στο κορμί, και στα έργα του σαν τότες
που ο Οδυσσέας τον άφησε κινώντας για την Τροία,
τότες θα κοίτας δύναμη και γληγοράδα, αλήθεια.
Αγρίμι δεν του ξέφευγε μες στα βαθιά του λόγγου,
κάθε κυνήγι, που έβγαζε στ' αχνάρια μαθημένος.
Μα παθιασμένος τώρ' αυτός, ο αφέντης του στα ξένα
χαμένος, και δε νοιάζονται γι' αυτόν εδώ οι γυναίκες.
Κι οι δούλοι, σα δε βρίσκεται ποπάνω τους αφέντης,
δουλειά να κάμουνε σωστή δε θέλουνε πια τότες·
τι παίρνει τη μισή αρετή του ανθρώπου ο βροντορίχτης
ο Δίας, άμα της σκλαβιάς η μαύρη τού 'ρθη μέρα.»
Αυτά σαν είπε, στα λαμπρά παλάτια μέσα μπήκε,
και πήγε τους καμαρωτούς μνηστήρες ν' ανταμώση.
Όμως τον Άργο θάνατος μαύρος κι αχνός τον πήρε,
σαν είδε τον αφέντη του, στα είκοσι χρόνια απάνω.
| enotita_4_epanalipsi.doc |
| enotita_4_epanaliptiko_kanoniko.doc |
| enotita 4 epanalipsi |
αναγνώριση του Οδυσσέα από τον Άργο
ΕΝΟΤΗΤΑ 6.
| |||||||||||||||||
| enotita_6_paronyma.doc |
| enotita_6_epanaliptiko.doc |
| enotita_6_dimiourgiki_ergasia.doc |
| enotita_6__test_apo_anthologio_kardoula.doc |
| enotita_6_eftis_plagios_logos.doc |
| enotita_6_syntaktiko_telikes_symperasmatikes.doc |
| enotita_6_epanaliptikes_akiseis.doc |
| enotita_6_epan.glossa.doc |
| ΑΡΧΑΙΟΚΛΙΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΕ -ΟΥΜΑΙ |
| ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ |
| ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ (2) |
| ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ |
| ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΖΩΑ2 |
| ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΖΩΑ |
ΕΝΟΤΗΤΑ 11 - ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ
|
| ||||||
| Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ |
| ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ |
| ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ |
| ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ |
| ΑΓΑΠΕΣ ΜΕ ΟΥΡΑ |
| ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ |
| ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟ συν 1 |
| ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟ συν |
| ΒΑΣΙΚΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ Ε-ΣΤ |
| ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟ ΞΑΝΑ-ΕΝΟΤΗΤΑ 15 |
| 7 ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΟ |
| ΘΗΛΥΚΑ ΣΕ -ΙΑ |
| ΑΡΧΑΙΟΚΛΙΤΑ ΣΕ - ΟΥΜΑΙ |
